ORBUS Belgium TOP
Glas dijaspore
BALKAN AREA

OPEN PAGES FOR ALL PROBLEMS - BLACK ON WHITE ABOUT ALL OPPRESSION

BALKAN AREA
BALKAN AREA








prof. dr. Šaban Nurić



ACTUA HOME PAGE





 



EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (5.dio)

Piše: prof. dr. Šaban Nurić



1.      OBLICI SARADNJE U EVROPSKOJ UNIJI

         Evropska unija, kao nadnacionalna, vladina organizacija, zasnovana na interesima  članica EU u svoje osnove, kroz stvaranje tri zajednice, (EUČ, EUROATOM i EEZ) ugradila je neophodne, početne oblike saradnje država članica i onih koje žele da to postanu.

1.1.       Početni, nužni oblici saradnje

        Poslijeratni prijedlozi stvaranja jedinstvene evropske, vladine nadnacionalne organizacije, sadržavali su:

 

       1.  političke i
       2.  ekonomske motive.

 

        Politički motivi se zasnivaju na vjerovanju da stvaranje evropske nadnacionalne organizacije može eliminisati opasnost od novih ratova između evropskih zemalja. Oni koji su podržavali ideju evropskog ujedinjenja, a jedan od njih bio je i francuski državnik Žan Mone (Jean Monnet[1], vjerovali su da, “ako bi se evropske države odrekle svoje dominantne uloge u spoljnim poslovima, govorile bi jednim glasom, a odjeli upravljanja bi bili kao kod Sjedinjenih Američkih Država“ (SAD).

Ekonomski motivi su zasnovani na ideji horizontalne tržišne integracije, koja bi obezbijedila preduslove veće proizvodnje, što će rezultirati većom konkurentnošću i boljim životnim standardom. Ekonomska integracija proizvešće veću ekonomsku snagu evropskih zemalja, biće baza političke i vojne moći, a sve to će otkloniti mogućnosti stvaranja potencijalnih konflikata i sukoba.


1.2.       Savjet Evrope

        Savjet Evrope, kao organizacija evropskih država, osnovan je u Londonu 5. maja 1949. godine, kada je usvojen i STATUT koji je nekoliko puta dopunjavan, s ciljem da se ostvaruje saradnja između evropskih država na osnovama demokratije i vrijednosti civilizovanog društva. Ranije je na kongresu u Hagu od 7. do 10. maja iznesen zahtjev da se sazove evropska skupština, sastavljena od predstavnika parlamenata.

        Organizacija je nastala na idejama evropske saradnje i ujedinjenja, koju je krajem Drugog svjetskog rata intenzivno promovisao britanski premijer Vinston Čerčil. Savjet Evrope osnovalo je 10 zemalja: Belgija, Danska, Francuska, Irska, Italija, Holandija, Britanija, Luksemburg, Norveška i Švedska. Naknadno su pristupale druge zemlje, a Izrael ima status posmatrača. Osnovni ciljevi Savjeta Evrope su:

    1.  promocija i zaštita ljudskih prava, vladavina prava i pluralistička demokratija, (član 3 Statuta),
    2.  borba protiv svih oblika diskriminacije (na nacionalnoj, vjerskoj i rasnoj osnovi), diskriminacije manjina, netolerancije različitih etničkih grupa, organizovanog kriminala, korupcije,
    3.  razvijanje demokratije u evropskim državama
    4.  zaštita socijalnih prava.


        Savjet Evrope sada ima četrdeset i sedam država i sljedeće institucije i tijela:
    1.  Parlamentarnu skupštinu,
    2.  Komitet ministara,
    3.  Evropsku komisiju za ljudska prava,
    4.  Evropski sud za ljudska prava,
    5.  Sekretarijat,
    6.  Pravnu komisiju (Venecijansku),
    7.  Međunarodni institut za demokratiju i
    8.  Centar za promovisanje vijesti.

Parlamentarnu skupštinu čini poslanici koji predstavljaju države, ali i partije i nacije tako da se poslaničke grupe lobiraju na više osnova. Plenarna zasjedanja održavaju se četiri puta godišnje. Bosna i Hercegovina je članica Savjeta Evrope. Komitet ministara čine ministri spoljnih poslova država članica ili njihovi zamjenici i ima šira ovlaštenja od skupštine. Održava kontakte sa nacionalnim parlamentima, razmatra mjere i aktivnosti koje Savjet treba da preduzme, predlaže preporuke, predlaže zaključenje ugovora i predstavlja organizaciju u međunarodnim odnosima. Odluke se donose konsenzusom, dvotrećinskom većinom ili većinom, zavisno od pitanja o kome se glasa. Komitet se sastaje jednom mjesečno, prve nedjelje u mjesecu. Kao rezultat djelovanja Savjeta Evrope nastalo je nekoliko akata  o ljudskim pravima i evropskim vrijednostima.

Dakle, Savjet Evrope (Council of Europe) je  međunarodna organizacija država članica šire  evropske  regije koja promovira saradnju u oblasti pravnih standarda, ljudskih prava, demokratskog razvoja, vladavine prava i kulturne saradnje. Osnovan je 1949.  ima 47 zemalja članica s oko 800 miliona stanovnika i potpuno odvojena tijela od Evropske unije (EU), koja ima 28 država članica. Glavni zadaci i obaveze Savjeta Evrope su:
     1.  On je zakonodavno tijelo Unije; za širok domen pitanja, praktikuje tu zakonodavnu moć zajedno sa Evropskim parlamentom
     2.  Koordinira ekonomskim smjerovima zemalja članica
     3.  Zaključuje, u ime EU, međunarodne dogovore sa jednom ili više država ili međunarodnih organizacija
     4.  Zajedno s Parlamentom rukovodi budžetom
     5.  Donosi odluke potrebne za utvrđivanje i implementiranje zajedničke međunarodne i sigurnosne politike, na osnovu općih regulacija koje je donio Savjet Evrope
     6.  Koordinira aktivnostima zemalja članica i usvaja mjerila u policijskoj i pravosudnoj saradnji u pitanjima kriminala.[2]

Ipak, najvažniji zadaci su jačanje demokratije, zaštita ljudskih prava i pravne države na evropskom kontinentu. Najveći doseg Savjeta Evrope ogleda se u  Evropskoj konvenciji o ljudskim pravima, potpisanoj 1950., koja služi kao osnovni pravni dokument Evropskom sudu za ljudska prava.

Sjedište Savjeta Evrope je u Strazburgu, na francusko-njemačkoj granici. Prvobitno sjedište je bilo u palati strazburškog univerziteta, dok se sad nalazi u Palais de l'Europe (Palata Evrope). Članstvo u Savjetu Evrope otvoreno je svim evropskim demokratskim državama koje su prihvatile načelo vladavine prava i koje garantuju osnovna ljudska prava i slobode svojim građanima. Savjet Evrope ne treba miješati s Vijećem Evropske unije ili Evropskim vijećem, koji su tijela Evropske unije. Savjet Evrope je samostalna međunarodna organizacija, odvojena od Evropske unije. Idejni začetnik Savjeta Evrope je Winston Churchill, koji je u svom predavanju na Univerzitetu u Zürichu 19. septembra 1946. godine izložio ideju o "Sjedinjenim Državama Evrope", po uzoru na SAD, te pozvao na stvaranje Vijeća Evrope. On je, također, govorio o Savjetu Evrope već 1943. u jednoj radio emisiji.[3] O budućoj strukturi Savjeta Evrope raspravljalo se i na kongresu nekoliko stotina vodećih političara, predstavnika vlasti i civilnog društva u Haagu 1948. Uspostavljena su dva pristupa u vezi sa budućim Savjetom Evrope: prvi je zastupao ideju o klasičnoj međunarodnoj organizaciji, koju bi činili predstavnici vlada članica, dok je drugi zastupao politički forum s parlamentarnom skupštinom. Oba pristupa su, u konačnici, kombinirana kroz stvaranje Odbora ministara i Parlamentarne skupštine, u skladu sa Statutom Savjeta Evrope. Ovaj dualitet međuvladine i međuparlamentarne strukture je kasnije kopiran i u slučaju Evropske zajedniceNATO-a i OSCE-a. Savjet Evrope je službeno osnovan Londonskim ugovorom od 5. maja 1949., usaglašenim između deset izvornih država članica. Taj ugovor poznat je kao statut Savjeta Evrope. Mnoge druge države, pogotovo poslije demokratskih tranzicija u centralnoj i istočnoj Evropi ranih 1990-tih, pristupile su Savjetu Evrope i danas mu pripadaju sve države Evrope, izuzev  Bjelorusije Kazahstana, Vatikana i države sa ograničenim priznanjem (Kosovo). Završetkom hladnog rata, Savjet Evrope se nametnuo kao glavni politički forum za trajni dijalog i saradnju sa zemljama istočne i srednje Evrope koje su izabrale demokratski oblik upravljanja državom. Ta nova uloga Savjeta Evrope, kao čuvara demokratske sigurnosti, potvrđena je Bečkim sastankom na vrhu, održanom u oktobru 1993.


1.2.1.   Cilj Savjeta Evrope

Cilj Savjeta Evrope je postići bolju povezanost među svojim članovima, sa svrhom očuvanja i ostvarivanja ideala i načela koji su im zajednička baština i koja olakšava njihov ekonomski i socijalni napredak, a Evropu približiti idealu od ideje do političke i pravne stvarnosti. Savjet Evrope se bavi:

1.  zaštitom demokratije i vladavine prava;
2.  zaštitom ljudskih prava, posebno:
    —  socijalnih prava, u skladu s Evropskom socijalnom poveljom;
    —  jezičkih prava, u skladu s Evropskom poveljom o regionalnim i manjinskim jezicima;
    —  slobodom medija, u skladu s Evropskom konvencijom o ljudskim pravima;

3.  promocijom evropskog kulturnog identiteta i raznolikosti, u skladu s Okvirnom konvencijom za zaštitu nacionalnih manjina;
4.  problemima s kojima se suočava evropsko društvo, uključivo  diskriminaciju, ksenofobiju, zaštitu okoline, SIDA, prometa opojnih droga i organiziranog kriminala;
5.  poticanjem demokratske stabilnosti kroz reforme.[4]


1.2.2.   Tijela i institucije Savjeta Evrope[5]

Savjet Evrope čine dva glavna tijela:

    1.  Odbor ministara;
    2.  Parlamentarna skupština.

Institucije Savjeta Evrope su:

    1.  Evropski sud za ljudska prava,
    2.  Kongres lokalnih i regionalnih vlasti Evrope,
    3.  Komesar za ljudska prava,
    4.  Sekretarijat Savjeta Evrope,  Generalni sekretar Vijeća Evrope
    5.  Pompidou grupagrupa za saradnju u suzbijanju zloupotrebe droga i nezakonite trgovine drogom,
    6.  Evropsko ravnateljstvo za kvalitetu medicine.

Također, postoji Evropski odbor za demokratiju kroz pravo, poznatiji kao Venecijanska komisija. Na čelu Sekretarijata Savjeta Evrope je Glavni sekretar Savjeta Evrope. Odbor ministara je tijelo Savjeta Evrope  koje donosi odluke.


1.2.3.   Simboli Savjeta Evrope

Vijeće Evrope prvo je uvelo zastavu, koju je kasnije preuzela i Evropska unija, poznatiju kao plava zastava s dvanaest zlatnih zvjezdica. Himna, koja je također i himna EU, je Oda radosti iz Beethovenove Devete simfonije (od 1972.). Dan Savjeta Evrope  obilježava se 5. maja.


1.2.4.   Službeni jezici u Savjetu Evrope

Službeni jezici Savjeta Evrope  su francuski engleski, a u Parlamentarnoj se skupštini takođe upotrebljavaju i njemačkiitalijanski ruski kao radni jezici. Pod određenim se uslovima tokom rasprava omogućuje i prevođenje na druge jezike.[6]


1.2.5.   Članstvo u Savjetu Evrope[7]

Danas Savjet Evrope  broji 47 država članica. Deset je izvornih država članica koje su osnovale Vijeće Evrope:

1.    Belgija
2.    Danska
3.    Francuska
4.    Irska
5.    Italija
6.    Luksemburg
7.    Holandija
8.    Norveška
9.    Švedska
10.   Ujedinjeno Kraljevstvo

Savjetu Evrope  potom se pridružuju (hronološkim redom):

1.    Grčka (9. august 1949.)
2.    Turska (9. august 1949.)
3.    Island (9. mart 1950.)
4.    Njemačka (13. juli 1950.)
5.    Austrija (16. april 1956.)
6.    Kipar (24. maj 1961.)
7.    Švicarska (6. maj 1963.)
8.    Malta (29. april 1965.)
9.    Portugal (22. septembar 1976.)
10.   Španija (24. novembar 1977.)
11.   Lihtenštajn (23. novembar 1978.)
12.   San Marino (16. novembar 1988.)
13.   Finska (5. maj 1989.)
14.   Mađarska (6. novembar 1990.)
15.   Poljska (26. novembar 1991.)
16.   Bugarska (7. maj 1992.)
17.   Estonija (14. maj 1993.)
18.   Litvanija (14. maj 1993.)
19.   Slovenija (14. maj 1993.)
20.   Češka (30. juni 1993.)
21.   Slovačka (30. juni 1993.)
22.   Rumunija (7. oktobar 1993.)
23.   Andora (10. oktobar 1994.)
24.   Latvija (10. februar 1995.)
25.   Albanija (13. juli 1995.)
26.   Moldavija (13. juli 1995.)
27.   Makedonija (9. novembar 1995.)
28.   Ukrajina (9. novembar 1995.
29.   Rusija (28. februar 1996.)
30.   Hrvatska (6. novembar 1996.)
31.   Gruzija (27. april 1999.)
32.   Armenija (25. januar 2001.)
33.   Azerbejdžan (25. januar 2001.)
34.   Bosna i Hercegovina (24. april 2002.)
35.   Srbija (3. april 2003.)
36.   Crna Gora (5. oktobar 2004.)
37.   Monako

Parlament Bjelorusije imao je poseban gostujući status u Parlamentarnoj skupštini od septembra 1992. do januara 1997. međutim, suspendiran je zbog toga što se u Bjelorusiji ne poštuju ljudska prava. Vatikan ima posmatrački status pri Odboru ministara od 1970. Neke neevropske države imaju posmatrački status pri institucijama Savjeta Evrope:

   —       Japan Sjedinjene Američke Države imaju posmatrački status pri Odboru  ministara.
   —       Izrael ima posmatrački status pri Parlamentarnoj skupštini.
   —       Kanada i Meksiko imaju posmatrački status pri Odboru ministara i Parlamentarnoj skupštini.


1.3.  Evropska konvencija o ljudskim pravima 1950.  godine

         Konvencija je donesena u Rimu, 4. novembra 1950. godine, i potpisale su je, osim navedenih deset zemalja, još i Turska i Island, a stupila je na snagu 1953. godine. Ona je ustanovila dva organa: Komisiju za ljudska prava i Evropski sud za ljudska prava. Do sada je Konvenciju potpisalo 47 zemalja. Savjet ima tijesnu saradnju sa drugim međunarodnim organizacijama, naročito sa Evropskom unijom. Osim sadržaja Konvencije o ljudskim pravima iz 1950. i Konvencije o mirnom rješavanju sporova iz 1957. godine, uloga Savjeta danas je u procesima tranzicije istočnoevropskih zemalja u Evropsku uniju. U tom cilju je Savjet formirao i nova tijela:

  1. Međunarodni institut za demokratiju 1989. godine, sa sjedištem u Strazburu,
  2. Centar za promovisanje vijesti, 1990. godine, sa sjedištem u Lisabonu (sarađuje sa SAD i OEBS),
  3. Venecijanska (pravna) komisija, sa sjedištem u Veneciji, 2004. godine.

Preambulom je regulisano da Konvencija polazi od Univerzalne deklaracije o ljudskim pravima UN iz 1948. godine. Ostali normativni dijelovi Konvencije regulišu: osnovna ljudska prava i slobode, organizaciju i funkcionisanje Evropskog suda za ljudska prava i proceduralna pitanja koja se odnose na potpisivanje, ratifikovanje i tumačenje Konvencije. Garantovana ljudska prava su:

  —   pravo na život,
  —   zabrana mučenja i nečovječnog postupanja,
  —   zabrana ropstva i prinudnog rada,
  —   pravo na slobodu i sigurnost,
  —   pravo na pravično suđenje,
  —   kažnjavanje samo na osnovu zakona,
  —   pravo na privatni i porodični život,
  —   sloboda misli, vjeroispovijesti,
  —   sloboda izražavanja,
  —   sloboda okupljanja i udruživanja,
  —   pravo na sklapanje braka,
  —   pravo na djelotvorni pravni lijek,
  —   zabrana diskriminacije.

Nakon 1950. godine uslijedili su protokoli kojima su ljudska prava dopunjavana i proširivana kao integralni dio teksta.[8]


1.4.  Protokol 1 — 1952. godine, Pariz

  —   pravo na mirno uživanje imovine
  —   pravo na obrazovanje,
  —   pravo na slobodne izbore,

Monako i Švajcarska nisu i ratifikovale, a Andora ga nije potpisala.


6.5. Protokol 4 — 1963. godine, Strazburg

  —   zabrana dužničkog ropstva,
  —   sloboda kretanja,
  —   zabrana protjerivanja svojih državljana,
  —   zabrana kolektivnog protjerivanja stranaca.
        Andora, Grčka i Švajcarska nisu potpisale Protokol, a Velika Britanija, Španija i Turska nisu ga ratifikovale.


6.6. Protokol 6 — 1983. godine, Strazburg

— zabrana izricanja i izvršenja smrtne kazne[9]


6.7. Protokol 7 — 1984. godine, Strazburg

  —    zaštita u postupku protjerivanja  stranaca,
  —    pravo na žalbu u krivičnim stvarima,
  —    pravo na nagradu za pogrešnu osudu,
  —    pravo da se ne može biti osuđen dva puta po istoj pravnoj stvari,
  —    jednakost supružnika.
         Belgija, Njemačka, Turska, Holandija i Španija zbog nekih specifičnih razloga nisu ratifikovale protokol, a Britanija i Andora nisu ga potpisale.


6.8.  Protokol 12 — 2000. godine, Rim

     —  opšta zabrana diskriminacije.
        Nisu potpisale: Bugarska, Andora, Britanija, Danska, Litvanija, Malta, Poljska, Francuska, Švajcarska i Švedska. U kontekstu djelovanja Savjeta Evrope organizovana je i Evropska konferencija u Helsinkiju 1975. godine – KEBS, koja je tokom 1990. godine i 1992. godine institucionalizovana u OEBS.


6.9. Protokol 13 — 2002. godine, Vilinus

    —  ukidanje smrtne kazne.


6.10. Protokol 14 — 2004. godine, Strazburg

    —  podrška Sudu za ljudska prava.


6.11. Sjevernoatlantski pakt – NATO

         Osnovan 4. aprila 1949. godine u Vašingtonu, osnivači SAD, Kanada, Belgija, Danska, Island, Francuska, Italija, Norveška, Holandija, Britanija, Portugalija (North Atlantic Treaty Organization). Glavni organ NATO-a je Savjet, na čijem je čelu generalni sekretar. Ovo tijelo se sastaje svake sedmice na nivou ambasadora i dva puta u godini na nivou ministara spoljnih poslova i ministara odbrane.[10] Savjet odlučuje jednoglasno — konsenzusom i bavi se uglavnom političkim, administrativnim i finansijskim poslovima. U vojnom smislu, najvažniji organ je Vojni komitet, kojeg čine načelnici generalštabova država članica. Kao bitni organi još postoje: Komitet za odbranu i Grupa za nuklearno naoružanje.

         Francuska je 1966. godine napustila vojni dio organizacije NATO-a, jer nije imala dovoljnu podršku u Alžiru i morala se povući 1963. godine, a u sadašnje vrijeme ponovo se vraća u vojne strukture. Specifičnosti ove odbrambene organizacije definisane su osnivačkim ugovorom i dopunjavanje kasnijim protokolima:

    a) ima svoj budžet,
    b) ima stalni vojno-administrativni aparat,
    c) članice organizacije jednoglasnom odlukom pozivaju druge zemlje u članstvo organizacije, (1951. godine primljene su Grčka i Turska, a 1954. godine Njemačka i 1981. Španija),
    d)  napad na bilo koju članicu je napad na cijeli Savez (član 5),
    e)  strane ugovornice su se obavezale da će otkloniti prepreke u ekonomskoj saradnji radi jačanja zajednice i na nevojnom planu. Savjet NATO-a je formirao Komitet “trojice”, koji je 1956. godine izradio elaborat o političkim, ekonomskim i kulturnim osnovama zajedništva i ovaj akt je uvršten u osnovna dokumenta organizacije. Definisan je identitet NATO-a u novim uslovima na sastanku u Londonu  jula 1990. godine na nivou šefova država i vlada, i konkretizovan na sastanku u Rimu novembra 1991. godine.[11]

Kao rezultat navedenih sastanaka, usvojen je dokument Deklaracija o miru i saradnji, čime je NATO sebe promovisao u faktora rješavanja  kriza i izgradnje novog svjetskog poretka. Na toj osnovi, NATO je izašao iz okvira svog osnivačkog akta, proširio je djelovanje na teritorije izvan svojih članica, intenzivirao nevojnu dimenziju organizacije i razvio svestranu saradnju sa Evropskom unijom, naročito sa OEBS-om.

Na sastanku u Briselu 1993. godine usvojena je odluka o uključivanju NATO-a u mirovne operacije OUN, a Francuska se 1995. godine ponovo vratila u vojno krilo organizacije. Osim navedenog akta bitna novina u djelovanju NATO-a je projekat — proces Partnerstvo za mir.

To je bilateralni odnos (ugovor) između NATO-a i zainteresovane države i podrazumijeva oblik saradnje kojom NATO proširuje svoje djelovanje na nove države, u cilju uspostavljanja organizacije kao globalne vojne sile i bezbjedonosne dimenzije novog svjetskog poretka.

Specifičnost djelovanja na području Evrope je u odnosu između NATO-a i evropskog sistema bezbjednosti i vojne organizacije Evropske unije. Dakle, evropske i evroatlantske integracije su komplementarni procesi.

Arhitektura današnje Evrope počiva na dva stuba – NATO, kao rezultat bliskosti u strateškim vojno-političkim interesima Evrope i SAD, i EU, koja je proizašla iz ekonomskog povezivanja zemalja zapadne Evrope. NATO je političko-vojna asocijacija koja se zalaže za iste vrijednosti, principe i ciljeve kao i EU. Ulazak u NATO imaće pozitivne efekte na integraciju Crne Gore u EU.[12] Sjevernoatlantski savez (NATO) i Evropska unija (EU) dijele iste vrijednosti i principe. Zalažu se za:

  —    izgradnju demokratskog društva, vladavinu prava;
  —    poštovanje i promociju ljudskih prava;
  —    civilnu kontrolu odbrambenog sektora i službi bezbjednosti;
  —    ekonomski razvoj baziran na tržišnoj ekonomiji.

Ispunjavanje kriterija za članstvo u NATO-u u velikoj mjeri znači i postizanje standarda potrebnih za članstvo u EU, pogotovu u pogledu vladavine prava i borbe protiv organizovanog kriminala i korupcije.

Danas su 22 od 28 država članica EU ujedno i članice NATO. Zemlje koje nisu članice NATO, a jesu u EU: Austrija, Kipar, Finska, Irska, Malta i Švedska. One koje jesu članice NATO, a nisu članice EU: Albanija, Kanada, Island, Norveška, Turska i SAD (Albanija i Turska žele da pristupe EU). Od šest država članica osnivača EU (1952.) pet je učestvovalo u osnivanju NATO (1949.). Jedino Njemačka, koja je jedna od 6 država osnivača EU, nije bila osnivač NATO zbog poraza u Drugom svjetskom ratu. Sve države koje su u posljednjih 20 godina postale članice NATO su i članice EU.[13]

Zemlje koje nisu članice NATO, ali su članice EU, imaju specifične, individualne razloge za to. Sve one vrlo intenzivno sarađuju sa NATO. Prednjače Švedska i Finska, koje učestvuju u svim operacijama NATO podjednako kao i NATO članice. Sve EU članice, bez obzira da li su članice NATO ili ne, izuzev Kipra i Malte, učestvuju u ISAF-u (NATO misija u Afganistanu).[14] NATO i EU, pod okriljem Ujedinjenih nacija, aktivno djeluju na sprečavanju i rješavanju sukoba u kriznim ili nestabilnim regionima, kao što su Srednji Istok, Mediteran, Afrika, i u svojim vojnim i civilnim operacijama zajednički nastupaju.


6.12. Carinska unija Beneluksa

        Prva nadnacionalna organizacija koja potvrđuje izvjesnost Evropske unije, od ideje do pravne i političke stvarnosti, bila je formirana Carinska unija Beneluksa (Belgija, Holandija, Luksemburg). Unija je imala za cilj da stvori slobodnu trgovinsku zonu unutar tri države. Takođe, utvrđena je jedinstvena carinska tarifa na robu koja je dolazila izvan Unije.

Ona je formirana 1948. godine, a tome je prethodilo utvrđivanje zajedničkog mišljenja da su pojedinačne nacionalne ekonomije suviše male da bi bile konkurentne na svjetskom tržištu. Zanimljivo je naglasiti da su Belgija i Luksemburg formirale ekonomsku uniju još 1921. godine. Isto tako, i za vrijeme Drugog svjetskog rata, ove dvije države su se usaglašavale oko principa carinske unije. Lideri ovih zemalja bili su „nepopravljivi optimisti“, pristalice ideje o evropskoj kooperaciji.


Referencije:

[1] Moneovi principi: Ekonomska integracija treba da prethodi političkom ujedinjenju; garant uspješne integracije je princip nadnacionalnosti; u toku integracionih procesa potrebno je rješavati jednostavnije zadatke, o kojima postoji saglasnost, i na toj osnovi treba da se zasnivaju pretpostavke za rješavanje složenijih zadataka.
[2] Misita N., 2009., Evropska unija — Institucije, Sarajevo, str. 123-124.
[3] Winston Churchill and the Council of Europe, Council of Europe, Archiving and Documentary Resources Council of Europe 6. 4. 2009. Pristupljeno 28.04.2016.
[4] Član 1.(a) Statuta Savjeta Evrope, Zbornik EU dokumenata, materijal Savjeta ministara BiH.
[5] Desmon, D., Europe Recast-A, History of European Integration, Palgrave/MacMillan 2004, str 71.
[6] Ibido.
[7] Ibido.
[8] Džombić I., 2010., Evropska unija – prošlost, sadašnjost, budućnost, Friedrich Ebert Stiftung, Sarajevo.
[9] Rusija nije ratifikovala ovaj protokol.
[10] Ibido.
[11] Borzel, T., Risse, T 2001. The Post Nice Agenda of the European Union: What΄s the Problem, How to Deal With It, and What to Avoid, European University Institute, Florence, RSC. str. 7 i 8.
[12] Tomo Vlašić: Šezdeset godina NATO-a, Hrvatski vojnik, broj 235/2009.,mstr. 17.
[13] Borzel, T., Risse, T., 2001., The Post. Nice Agenda of the European Union: What΄s the Problem, How to Deal With It, and What to Avoid, European University Institute, Florence, RSC, str. 9.
[14] Mario Galić: Kako djeluje NATO, Hrvatski vojnik, broj 235/2009. str. 36.

 



PUBLIKACIJE U DIJELOVIMA - EVROPSKA UNIJA
OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI:


4398
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (19.dio)
4392 EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (18.dio)
4387
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (17.dio)
4385
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (16.dio)
4382 EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (15.dio)
4380
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (14.dio)
4378
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (13.dio)
4374
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (12.dio)
4272
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (11.dio)
4369 EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (10.dio)
4366
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (9. dio) 
4363
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (8.dio)
4360
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (7.dio)
4358 EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (6.dio)
4356 EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (5.dio)
4350 EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI(4.dio)
4349
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (3.dio)
4346
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (
2. dio)
4344
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (
1.dio)



This Page is Published on December 14, 2016 in the Web Magazine „ORBUS Belgium“


Nazad na prethodnu stranicu Nazad na početak stranice Naprijed na sljedeću stranicu

OPEN PAGES FOR ALL PROBLEMS - BLACK ON WHITE ABOUT ALL OPPRESSION
OTVORENE STRANICE ZA SVE PROBLEME - CRNO PO BIJELOM O SVEMU ŠTO TIŠTI
 
Napomena: Tekstovi koji vulgarno vrijeđaju: neku vjeru, navode na rasnu diskriminaciju i slično, ne dolaze u obzir.
Vaše priloge šaljite u TEXT ili HTML formatu na email: info@orbus.be
Page Construction: 14.12.2016. - Last modified:19.02.2017.
BALKAN AREA


ACTUA HOME PAGE