ORBUS Belgium TOP
Glas dijaspore
BALKAN AREA

OPEN PAGES FOR ALL PROBLEMS - BLACK ON WHITE ABOUT ALL OPPRESSION

BALKAN AREA
BALKAN AREA








prof. dr. Šaban Nurić



ACTUA HOME PAGE





 



S E R I J A L

 

EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (11.dio)

Piše: prof. dr. Šaban Nurić



9.    INSTITUCIJE EVROPSKE UNIJE

        U toku nastajanja, razvoja i dolaska do današnje moderne razvojne faze, u Evropskoj uniji su stvorene brojne važnije i manje važne institucije, međutim, pozitivnom selekcijom, uz razuman rizik da napravimo grešku, izdvajamo one najvažnije:

1.    Evropski parlament (European Parliament);

2.    Savjet Evropske unije (Council of the European Union);

3.    Evropska komisija (European Commission);

4.    Evropski sud pravde (European Court of Justice);

5.    Evropski revizorski sud[1]  (European Court of Auditors).

 

Šema 1. Institucije Evropske unije[2]

 

 

 

9.1.    Evropski parlament (European Parliament)

 


 

 

        Evropski parlament je institucionalno tijelo koje je direktno birano od strane građana Evropske unije. Članovi Parlamenta predstavljaju i zastupaju interese građana Unije, čiji su predstavnici i od kojih su dobili glas. Prvi neposredni parlamentarni izbori održani su 1979. godine. Mandat Parlamenta traje pet godina, odnosno svakih pet godina održavaju se izbori. Svaki građanin  Evropske unije ima pravo da glasa na izborima tamo gdje živi.

Posljednji izbori su održani u junu 2014. godine. Na taj način Parlament izražava demokratsku volju građana te predstavlja i zastupa njihove interese u razgovorima sa drugim institucijama Evropske unije. Parlament danas broji 751 člana iz 28 država članica Evropske unije. Članovi Evropskog parlamenta ne sjede podijeljeni u nacionalne blokove, nego su grupisani u političke grupe. Evropskim parlamentom rukovodi predsjednik.

Dužnost predsjednika Evropskog parlamenta od januara  2014. godine ponovo obavlja Martin Schulz iz Njemačke. Kada je riječ o zasjedanju Evropskog parlamenta, značajna su sljedeća radna sjedišta, gradovi u kojima Parlament po mjestu obavlja svoje funkcije:

1.  Brisel (sastanci Komiteta);

2.  Luksemburg (dom administrativne službe — Generalni sekretarijat);

3.  Strazburg (sjednice Parlamenta).[3]

Martin Schulz svoju je političku karijeru započeo s 19 godina, kada je pristupio Socijaldemokratskoj stranci u Njemačkoj. S 31 godinom izabran je za najmlađeg gradonačelnika Sjeverne Rajne-Vestfalije, a tu dužnost nastavio je obnašati idućih 11 godina. Za zastupnika u Evropskom parlamentu izabran je 1994. godine, a 2004. postaje predsjednik tadašnjeg Kluba zastupnika evropskih socijalista (S&D). U siječnju 2012. izabran je za predsjednika Parlamenta prvi put, u srpnju 2014. drugi put. Jedini je ponovno izabran predsjednik u povijesti Parlamenta.[4]


9.2.  Osnovne nadležnosti Evropskog parlamenta

Kao najviše parlamentarno (zakonodavno) tijelo Evropske unije, Parlament ima višestruku, ne samo zakonodavnu već i političku, pa i koordinirajuću ulogu. Ali, radi boljeg i bržeg razumijevanja navedenog, prilikom iščitavanja ove knjige, izdvojićemo samo tri osnovne nadležnosti Evropskog parlamenta:

1.  Donošenje evropskih zakona; činjenica da članove Evropskog parlamenta direktno biraju građani Evropske unije garantuje demokratsku legitimnost evropskih zakona;

2.  Demokratski nadzor i kontrola nad drugim institucijama Evropske unije, posebno Evropske komisije, kojoj daje mandate;

3.  Usvajanje budžeta Evropske unije.[5]

 



Šema 2. Nadležnosti Evropskog parlamenta
[6]

 


9.3.   Komisije Evropskog parlamenta, ekonomskog i subekonomskog karaktera[7]

1.  Komisija za ekonomsku, monetarnu i industrijsku politiku;

2.  Budžetska komisija;

3.  Komisija za spoljne ekonomske odnose;

4.  Komisija za regionalnu politiku;

5.  Komisija za poljoprivredu i razvoj sela;

6.  Komisija za ribarstvo;

7.  Komisija za istraživanje, tehnološki razvoj i energetiku;

8.  Komisija za razvoj i saradnju;

9.  Komisija za saobraćaj i veze;

10.  Komisija za ekologiju, zdravstvo i zaštitu potrošača;

11.  Komisije Evropskog parlamenta neekonomskog karaktera;

12.  Komisija za spoljna pitanja, bezbijednosnu i odbrambenu politiku;

13.  Komisija za ustavna pitanja;

14.  Komisija za slobode, prava građana i unutrašnje poslove;

15.  Komisija za kulturu, omladinu, obrazovanje i medije;

16.  Komisija za prava građana;

17.  Komisija za radna i socijalna pitanja;

18.  Komisija za prava žena;

19.  Komisija za određivanje, verifikaciju, imenovanja i pitanja imuniteta;

20.  Komisija za žalbe.

 

9.4.  Rad Parlamenta u dvije faze

Po opšteprihvaćenim pravnim i historijskim iskustvenim pravilima, svaki parlament ima definisane faze svoga rada, koje su uslovljene raznim mogućim razlozima, ali uglavnom, u osnovi svega je traženje najefikasnijih načina i metoda rada u konačnom izvršenju zadataka:

1.  Priprema za plenarna zasjedanja; članovi Parlamenta su podijeljeni u više komisija, koje su specijalizovane za određene oblasti djelovanja Evropske unije.

2.  Plenarna zasjedanja, obično se održavaju u Strazburu, a ponekad  u Briselu.


9.5.  Savjet Evropske unije (Council of the European   Union)

 

 

Savjet Evropske unije je glavno tijelo za donošenje odluka. Uspostavljen je Osnivačkim ugovorom iz 1950. godine. Savjet Evropske unije predstavlja države članice, a sastancima prisustvuje po jedan ministar iz svake nacionalne vlade države članice Unije. U zavisnosti od teme dnevnog reda, sastancima prisustvuju i resorni ministri. Naprimjer, ako je tema dnevnog reda problematika u oblasti poljoprivrede, sastanku prisustvuju ministri poljoprivrede iz okvira nacionalnih vlada država članica Evropske unije. Savjet Evropske unije radi interesno usmjereno na devet oblasti, a tijela koja brinu o tim oblastima takođe se zovu savjeti, ima ih ukupno devet, i to:

1.  Savjet za opšte poslove i spoljne odnose;

2.  Savjet za ekonomske i finansijske poslove;

3.  Savjet za pitanja pravde i unutrašnjih poslova;

4.  Savjet za zapošljavanje, socijalnu politiku, zdravstvo i pitanja potrošača;

5.  Savjet za konkurentnosti;

6.  Savjet za transport, telekomunikacije i energiju;

7.  Savjet za poljoprivredu i ribarstvo;

8.  Savjet za zaštitu životne sredine i okoline;

9.  Savjet za pitanja obrazovanja, kulture i omladinske politike.[8]

Svaki ministar koji učestvuje u radu nekog od interesnih savjeta predstavlja i zastupa interese svoje vlade, odnosno svoje države. Potpis ministra na odluku je, ustvari, potpis njegove vlade, odnosno države.

 


9.6.   Odgovornost Savjeta Evropske unije

       
Definisana je lepeza odgovornosti Savjeta Evropske unije, ali se mogu izdvojiti šest oblasti, koje predstavljaju kičmu rada Savjeta i njegovih odgovornosti. To su:

1.  usvaja evropske zakone — zajedno sa Evropskim parlamentom u mnogim oblastima;

2.  koordinira široke ekonomske politike država članica;

3.  zaključuje međunarodne ugovore između Evropske unije i drugih zemalja ili sa međunarodnim organizacijama;

4.  daje odobrenje za budžet Evropske unije zajedno sa Evropskim parlamentom;

5.  razvija zajedničku spoljnu i bezbjednosnu politiku Evropske unije, na osnovu smjernica koje je postavio Evropski savjet;

6.  koordinira saradnju između nacionalnih sudova  policijskih snaga u krivičnim stvarima.

 



Šema 3. Nadležnost Savjeta Evropske unije
[9]

 

Bitno je pomenuti da se većina pomenutih odgovornosti odnosi na oblast djelovanja u kojima su države članice Evropske unije odlučile da ujedine svoj suverenitet i delegiraju ovlaštenja donošenja odluka institucijama Evropske unije.

Ovaj domen je prvi stub Evropske unije. Posljednje dvije obaveze se uglavnom odnose na oblasti u kojima države članice nisu delegirale svoja ovlaštenja, ali, jednostavno, rade zajedno. To se naziva međunarodna saradnja i obuhvata drugi i treći stub Evropske unije.


9.7.   Organizacija rada Savjeta Evropske unije

Svaka država članica Evropske unije ima u Briselu svoj stalni tim, koji zastupa i brani njene nacionalne interese na nivou Unije. Na čelu tog tima je, po običaju, ambasador.

Ambasadori, naznačeni kao stalni predstavnici u administrativno-upravnom centru Evropske unije, sedmično se sastaju u okviru redovnih konsultacija.[10]


9.8.   Odbor stalnih predstavnika, (Committee of Permanent Representatives-COREPER)

Uloga Odbora je da pripremi rad Savjeta, sa izuzetkom vođenja poljoprivrednih pitanja koja određuje Stalni komitet za poljoprivredu. Rad ovog tijela pomažu radne grupe sastavljene od funkcionera iz nacionalnih uprava (misli se na uprave država članica EU).


9.9.   Predsjedništvo Savjeta Evropske unije

Predsjedništvo Savjeta rotira se svakih šest mjeseci. Svaka od zemalja Evropske unije zauzvrat uzima veća  zaduženja za dnevni red i predsjedava svim sastancima tokom šest mjeseci predsjedavanja, promoviše zakonske i političke odluke i kompromisno posreduje između država članica. Takođe ima i veoma značajnu ulogu u globalnim diplomatskim aktivnostima i inicijativama.


9.10.  Generalni sekretarijat  Savjeta Evropske unije

Predsjedništvo uz pomoć Generalnog sekretarijata priprema i osigurava nesmetano funkcionisanje rada Savjeta Evropske unije, na svim nivoima. Radom Generalnog sekretarijata rukovodi generalni sekretar. Generalni sekretar Savjeta Evropske unije obavlja funkciju i visokog predstavnika za zajedničku spoljnu i bezbjednosnu politiku. Prema novom Ugovoru iz Lisabona, visoki predstavnik Evropske unije za spoljnu politiku i bezbjednost je zamijenjen ministrom spoljnih poslova Evropske unije.

Rad generalnog sekretara pomaže njegov zamjenik zadužen za upravljanje Generalnim sekretarijatom.

 

 

Tabela 3. Plan predsjedavanja Evropskom unijom do 2020. godine.[11]
 


PERIOD

DRŽAVA

I/2010.                                             

ŠPANIJA

II/2010.

BELGIJA

I/2011.

MAĐARSKA

II/2011.

POLJSKA

I/2012.

DANSKA

II/2012. 

KIPAR

I/2013.

IRSKA

II/2013.

LITVANIJA

I/2014.

GRČKA

II/2014.

ITALIJA

I/2015.

LETONIJA

II/2015.

LUKSEMBURG

I/2016.

HOLANDIJA

II/2016.

SLOVAČKA

I/2017.

MALTA

II/2017.

VELIKA BRITANIJA

I/2018.

ESTONIJA

II/2018.

BUGARSKA

I/2019.

AUSTRIJA

II/2019.

RUMUNIJA

I/2020.

FINSKA

 

9.11.     Donošenje odluka u Savjetu Evropske unije

       
Odluke u Savjetu Evropske unije donose se glasanjem. Države sa većim brojem stanovnika imaju više glasova, ali brojevi su podešeni u korist slabije naseljenih država. U nekim posebno osjetljivim oblastima, kao što su zajednička spoljna i bezbjednosna politika, politika oporezivanja, azila i imigraciona politika, odluke Savjeta moraju biti jednoglasne. Drugim riječima, svaka država članica ima pravo veta. Na većinu pitanja, Savjet donosi odluke po sistemu “kvalifikovanog većinskog glasanja”. Kvalifikovana većina je postignuta:

1.    ukoliko većina država članica podržava Odluku (u nekim slučajevima dvotrećinska većina);

2.    ako je obezbijeđeno najmanje 255 glasova, što je 73,9% od ukupnog broja glasova. Pored ovog, države članice mogu da traže potvrdu da glasovi predstavljaju najmanje 62% ukupnog  stanovništva Unije. Ako se to odbije, odluka neće biti usvojena.[12]

Tabela 4. Struktura glasova[13]
 

DRŽAVA

BROJ GLASOVA
ZA SVAKU DRŽAVU


Njemačka, Francuska, Italija, Velika Britanija

29

Španija, Poljska

27

Rumunija

14

Holandija

13

Belgija, Češka, Grčka, Mađarska, Portugal

12

Austrija, Bugarska, Švedska

10

Danska, Irska, Litvanija, Slovačka, Finska

7

Kipar, Estonija, Letonija, Luksemburg, Slovenija

4

Malta

3

UKUPNO

345

 

9.12.    Evropska komisija (European Commission)

Evropska komisija je nezavisna od nacionalnih vlada. Njen posao je da predstavlja i zastupa interese Evropske unije kao cjeline i čini “izvršnu ruku” Unije.

Odgovorna je za sprovođenje odluka Evropskog parlamenta i Evropskog savjeta. Sprovodi programe Evropske unije, prikazuje svoje programe i potrošnju svojih sredstava. Evropska komisija uspostavljena je osnivačkim aktima iz 1950. godine.

 

9.13.    Pojam Evropske komisije

U teorijskom, organizacionom i djelatnom smislu izraz komisija ima dva značenja:

1.  Prvo kaže da je to tim žena i muškaraca — po jedna osoba iz svake države članice Unije.

2.  Drugo se odnosi na samu instituciju i njeno osoblje.

Neformalno, imenovani članovi Komisije su poznati kao komesari.

Kao članovi Komisije djeluju u interesu Unije kao cjeline,  ne uzimaju instrukcije od nacionalnih vlada država iz kojih dolaze. Mandat Komisije je pet godina. Imenuje se u roku od šest mjeseci od izbora za Evropski parlament. Postupak izbora je sljedeći:

1.    Vlade država članica Evropske unije zajedno se dogovaraju oko novog predsjednika Evropske komisije;

2.    Predsjednika Evropske komisije imenuje Evropski parlament, odnosno daje mu mandate;

3.    Predsjednik Evropske komisije u dogovoru sa vladama država članica bira ostale članove Komisije, tzv. komesare;

4.    Savjet Evropske unije usvaja listu kandidata za sastav Evropske komisije kvalifikovanom većinom i daje ga na usvajanje Evropskom parlamentu;

5.    Evropski parlament obavlja intervju sa svakim kandidatom i daje svoje mišljenje putem glasanja o cijelom timu;

6.    Glasanjem Parlamenta za predložene članove Evropske komisije, smatra se da je ona formalno imenovana.

   Komisija je politički odgovorna Evropskom parlamentu, koji ima moć da po propisanoj proceduri smijeni cijeli njen sastav, usvajanjem prijedloga za izglasavanje nepovjerenja Komisiji.

Komisija prisustvuje svim sjednicama Evropskog parlamenta, gdje mora da razjasni, a ako je potrebno i da opravda svoje politike. Takođe, ima obavezu da redovno odgovara, pismeno ili usmeno, na pitanja članova Parlamenta.

Rad Komisije pomaže oko 23 000 službenika, stručnjaka za određena pitanja, prevodilaca i sekretara.

Sjedište Komisije je u Briselu, ali ima kancelariju i u Luksemburgu a predstavništva u svim državama Evropske unije i delegacije u mnogim gradovima širom svijeta.


9.14.    
Uloga Evropske komisije

  
Između višestrukih manjih i većih uloga, mogu se izdvojiti četiri glavne uloge Evropske komisije:

1.  Predlaže zakone Evropskom parlamentu i Savjetu Evropske unije;

2.  Upravlja budžetom Evropske unije i sprovodi njenu politiku;

3.  Brine o primjeni evropskog prava, zajedno sa Evropskim sudom pravde;

4.  Predstavlja Evropsku uniju na međunarodnoj sceni.[14]




Šema 4. Nadležnosti Evropske komisije
[15]
 

9.15.           Predlaganje novog zakonodavstva

       
Komisija ima “pravo na inicijativu”. Drugim riječima, sama je odgovorna za izradu prijedloga za nove evropske zakone, koji se predstavljaju i usvajaju u Parlamentu i Savjetu. Ovi prijedlozi moraju da štite interese Unije i njenih građana, a ne određenih država ili industrija. Prije nego što uputi bilo kakve prijedloge, Komisija mora biti svjesna novih situacija i mogućih problema u razvoju Evrope. To je primarni razlog zašto je Evropska komisija u stalnom kontaktu sa svim interesnim grupama i sa dva savjetodavna tijela:

1.  Ekonomskim i socijalnim odborom i

2.  Odborom regija.

        Komisija, takođe, traži mišljenje nacionalnih parlamenata i vlada. Komisija će predložiti akcije na nivou Evropske unije samo ako smatra da se nastali problem ne može rješavati efikasnije nacionalnim, regionalnim ili lokalnim akcijama. Ovaj princip naziva se “princip supsidijarnosti.”[16]

9.16.   Sprovođenje spoljne politike Evropske unije i budžetske politike

       
Kao izvršno tijelo Evropske unije, Evropska komisija je odgovorna za upravljanje i sprovođenje budžeta Unije. Kontrola troškova je pod okom Revizorskog suda. Obje institucije imaju za cilj da se obezbijedi efikasno finansijsko upravljanje.


9.17.      Predstavljanje EU na međunarodnoj sceni

       
Evropska komisija je važan glasnik Evropske unije na međunarodnoj sceni. Evropska komisija omogućava državama članicama da govore “jednim glasom” na međunarodnim forumima, kao što je, naprimjer, Svjetska trgovinska organizacija (World Trade Organization — WTO). Evropska komisija ima odgovornost za pregovarački ishod u okviru međunarodnih sporazuma koje vodi u ime Evropske unije. Naprimjer, “Kotonu sporazum”[17] koji propisuje važne uslove pomoći i trgovinske saradnje između Evropske unije i država u razvoju, Afrike, Kariba i Pacifika.


9.18.      Sprovođenje evropskog prava

       
Evropska komisija djeluje kao “čuvar Ugovora”. To znači da je ona, zajedno sa Sudom pravde, odgovorna za donošenje zakona i za pravilnu primjenu u svim državama članicama. Ako se utvrdi da države članice Evropske unije ne primjenjuju zakone Unije, i ne ispunjavaju svoje zakonske obaveze, Komisija preduzima određene korake za obezbjeđenje njihove primjene. Prvi korak čini pokretanjem tzv. Prekršajnog postupka, što podrazumijeva slanje zvaničnog pisma vladi države članice, u kojem iznosi argumente po osnovu kojih Evropska komisija smatra da dotična država krši pravo Evropske unije i postavlja rok za slanje detaljnog odgovora Evropskoj komisiji u vezi spomenutog problema. Ako ovaj postupak ne uspije da obezbijedi primjenu evropskog prava, Evropska komisija upućuje pitanje Sudu pravde, koji ima moć da nametne sankcije prekršiocu, odnosno državi koja odbija primjenu evropskog prava. Presuda Suda je obavezujuća za državu članicu Evropske unije, kao i za institucije Evropske unije.


9.19.      Organizacija rada Evropske komisije

         “
Evropska komisija odlučuje koji će komesar biti zadužen za koju oblast politike, kao i o mogućnostima rekonstrukcije ovih odgovornosti, ako je potrebno tokom mandata Komisije u kancelariji. Komisija se sastaje jednom sedmično, obično srijedom u Briselu. Svaku tačku dnevnog reda predstavlja Evropski komesar koji je odgovoran za tu oblast politike. Rad Komisije je organizovan po odjeljenjima, poznatim kao “Generalni direktorat”. Ukupnu koordinaciju obezbjeđuje Generalni sekretarijat, čijim sastancima, takođe, upravlja Evropska komisija.”[18]


9.20.      Evropski sud pravde (European Court of Justice)

        Evropski sud pravde (European Court of Justice) često se naziva samo Sud. Zadatak ovog suda je da se uvjeri da se zakoni Evropske unije tumače i primjenjuju na isti način u svim državama članicama Unije, odnosno da je zakon jednak za sve. Sud, naprimjer, obezbjeđuje da nacionalni sudovi ne daju različita rješenja o istom pitanju. Sud osigurava da države članice i institucije Evropske unije rade ono što zakon nalaže. Ima moć da rješava pravne sporove između država članica i institucija Evropske unije te preduzeća i pojedinaca.


9.21.      Sastav Suda

       
Sud se sastoji od jednog sudije iz svake države članice, tako da je zastupljeno svih 27 nacionalnih (državnih) pravnih sistema Evropske unije. Radi efikasnosti u radu, Sud se rijetko nalazi u punom sastavu.

        
Sud obično zasjeda kao “Vijeće” sa samo 13 sudija ili u više vijeća u sastavu od tri (3) do pet (5) sudija. Sudije imenuju Evropski sud pravde, uz zajednički dogovor svih država članica Evropske unije. Sudije se imenuju na mandat od šest godina, koji može biti i obnovljen.

 

9.22.      Nadležnosti Evropskog suda pravde

        “
Kao najviša pravosudna instanca u Evropskoj uniji, Evropski sud pravde ima vrlo raznolike i višestruke nadležnosti, u kojima su najčešće ove vrste predmeta:

1.  Reference za idejno rješenje;

2.  Preduzimanje akcija za neispunjenje obaveza;

3.  Radnje za poništenje;

4.  Preduzimanje akcija zbog određenih propuštanja;

5.  Provođenje postupaka za nadoknadu štete.”[19]


9.23.      Preliminarni postupak

       
Nacionalni (državni) sudovi u svakoj od država članica Evropske unije su odgovorni za obezbjeđivanje mjera za ispravnu primjenu evropskog prava u toj državi.

Takođe, postoji i rizik da sudovi u različitim državama različito tumače pravo Evropske unije.

Upravo zato da bi se spriječile ovakve radnje, postoji “Preliminarni postupak”. To znači da, ako je nacionalni sud u bilo kakvoj nedoumici o tumačenju ili valjanosti zakona Evropske unije, može, a ponekad i mora, pitati Evropski sud pravde za savjet. Ovaj savjet se daje u obliku “preliminarnog rješenja”.


9.24.      Postupak zbog neispunjenja obaveza

       
Komisija može da započne taj postupak ako ima razloga da vjeruje da države članice ne uspijevaju da ispune svoje obaveze prema pravu Evropske unije. Ovaj postupak može biti pokrenut od strane druge države članice Evropske unije. U svakom slučaju, Sud ispituje tvrdnje i daje mišljenje.

Ako se utvrdi da je kriva, optužena država članica treba primijeniti naložene mjere. Ako Sud utvrdi da država članica nije postupila prema naloženim mjerama u skladu sa presudom, može da izrekne novčanu kaznu optuženoj.

Međutim, uz Prijedlog uredbe o sprovođenju bliže saradnje u oblasti stvaranja zaštite patentom Unije i Prijedlog uredbe o sprovođenju bliže saradnje u oblasti stvaranja zaštite patentom Unije koja se tiče prevođenja, postoji i Sporazum o evropskom patentnom sudu, koji predstavlja dio tzv. patentnog zakonodavnog paketa. Posebna pažnja u radu posvećena je analizi usklađenosti Prijedloga sporazuma o Evropskom patentnom sudu sa ugovorima o Evropskoj uniji.


9.25.     Akcije za poništenje

       
Ako bilo koja od država članica, Savjet Evropske unije, Evropska komisija ili, pod određenim uslovima, Evropski parlament smatraju da je posebno pravo Evropske unije neosnovano, mogu zatražiti od Evropskog suda pravde da ga poništi.

Ove akcije za poništenje mogu da koriste i privatna lica koja se žale Sudu da zakon direktno i negativno utiče na njih kao pojedince. Ako Sud utvrdi da zakon, koji je predmet rasprave i pitanja, nije pravilno usvojen ili je usvojen na osnovu ugovora koji nije pravno valjan, Sud može da zakon proglasi nevažećim i ništavnim.


9.26.    Akcije zbog propuštanja

       
Ugovor zahtijeva od Evropskog parlamenta, Savjeta i Komisije provođenje donesenih odluka. Ukoliko se to ne učini, država članica, druga institucija Zajednice i pojedinci ili preduzeća mogu uložiti žalbu Sudu kako bi ovo nečinjenje bilo zvanično evidentirano.


9.27.     Radnje za zaštitu

       
Svako lice ili preduzeće koje je pretrpjelo štetu kao rezultat radnje ili nepostupanja zajednice ili njenih zaposlenih, može pokrenuti akciju, tražeći nadoknadu pred Prvostepenim sudom.


9.28.     Organizacija rada Evropskog suda pravde

Procedura rada Evropskog suda pravde je propisana evropskim zakonima i internim sudskim dokumentima i ona se odvija u dvije faze:

1.  pismena faza i

2.  usmena faza.

        U pismenoj fazi sve uključene strane u pisanoj formi daju izjave i upoznaju sudiju kojem je dodijeljen slučaj. Zatim slijedi druga faza — javna rasprava. U zavisnosti od važnosti i složenosti predmeta, rasprava se može održati pred vijećem od tri, pet ili trinaest sudija, ili pred Sudom u punom sastavu. Na saslušanju, advokati stranaka iznose stavove pred sudije i generalne zastupnike u vezi slučaja. Zatim “…svoje mišljenje daje generalni zastupnik, poslije čega sudija dostavlja presudu. Od 2003. godine, advokati treba da daju mišljenje o slučaju jedino ako Sud smatra da je konkretnim slučajem postavljena nova tačka zakona. Sud donosi presude na osnovu većine i one se izriču na javnoj raspravi.”[20]


9.29. Evropski revizorski sud (European Court of Auditors)

        Osnovna uloga Suda je da provjerava ispravnost sprovođenja budžetske politike Evropske unije. Drugim riječima, zadatak Revizorskog suda je da obezbijedi zdravo finansijsko upravljanje.

        Rad ovog suda garantuje da sistem Unije djeluje transparentno i efikasno. U cilju obavljanja svojih zadataka, Sud ispituje administrativni posao bilo koje osobe ili organizacije koja upravlja prihodima i rashodima Unije. Kako bi obavljao svoj rad na efikasan način, Revizorski sud mora ostati potpuno nezavisan od drugih institucija, ali u, isto vrijeme, mora obezbijediti stalni kontakt sa njima. Sud svake godine dostavlja finansijski izvještaj za prethodnu godinu Evropskom parlamentu i Savjetu Evropske unije. Revizorski sud ima oko 800 zaposlenih, uključujući prevodioce, administratore i revizore.

        Revizori su podijeljeni u revizorske grupe, koje pripremaju izvještaje o kojima Sud donosi konačnu odluku. Revizori često idu u inspekcijske poslove u druge institucije Evropske unije, države članice i svaku državu koja dobija pomoć od Evropske unije. Kada uoče određenu prevaru ili nepravilnost, oni o tome obavještavaju Evropsku kancelariju za borbu protiv prevara.
 



Referencije:

[1] www.europa.eu (Portal Evropske unije) 02.05.2015. u 13:15.
[2] Googl pretraga, 02.05.2015. u 12:15.
[3] Composition of the European Parliament (Састав Европског парламента). European NAvigator <http://www.ena.lu>, Centre Virtuel de la Connaissance sur l'Europe (CVCE), Susana Muñoz. Еvropski navigator, pristupljeno 14.4.2016.
[4] Professor Farrell, The EP is now one of the most powerful legislatures in the world, Jal University, str. 94-97.
[5] www.euobserver.com (Vijesti iz Evropske unije) 02.05.2015. u 14:15.
[6] Googl pretraga, 02.05.2014. u 12:15.
[7] www.jmm.rubikon.pl (Evropsko udruženje za slobodnu trgovinu) 02.05.2015. u 14:15.
[8] Rodin, S., 1990.,  Pravni sustav i institucije Europske zajednice, Zagreb, str. 80.
[9] Googl pretraga, 02.05.2015. u 12:15.
[10] Rodin, S., 1990., Pravni sustav i institucije Europske zajednice, Zagreb, str. 98.
[11] Googl pretraga, 02.05.2014. u 12:15.
[12] Europuls, Bilten DEI, broj 7, Sarajevo, 2007.
[13] Googl pretraga, 02.05.2014. u 12:15.
[14] Šaban Nurić, Radomir  Nešković, Uvod u međunarodno javno pravo, VŠPM „Primus“, Gradiška, 2009.
[15] Googl pretraga, 02.05.2014. u 12:15.
[16]Princip supsidijarnosti“ je opšte načelo Evropske unije koje podrazumijeva da Unija ne preduzima radnje u područjima za koja nema isključivu nadležnost, osim ako bi takve radnje bile efikasnije od onih koje su preduzete na nižim nivoima vlasti.
[17] Sporazum iz Kotonua (Benin), ratifikovan 2000. godine, predstavlja dogovor između Evropske unije i afričkih, pacifičkih i karipskih zemalja, odnosno trgovinski sporazum o pružanju pomoći. Sporazumom je omogućeno da praktično bez carina mogu izvoziti bilo koju vrstu proizvoda u Evropsku uniju.
[18]Checkel, J. 2001., Reforming European Institutions of Governance, Arena Working Papers WP, 01/7.
[19] Ibido.
[20] Ibido.

 



PUBLIKACIJE U DIJELOVIMA - EVROPSKA UNIJA
OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI:


4398
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (19.dio)
4392 EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (18.dio)
4387
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (17.dio)
4385
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (16.dio)
4382 EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (15.dio)
4380
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (14.dio)
4378
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (13.dio)
4374
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (12.dio)
4272
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (11.dio)
4369 EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (10.dio)
4366
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (9. dio) 
4363
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (8.dio)
4360
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (7.dio)
4358 EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (6.dio)
4356 EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (5.dio)
4350 EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI(4.dio)
4349
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (3.dio)
4346
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (
2. dio)
4344
EVROPSKA UNIJA OD IDEJE DO POLITIČKE I PRAVNE STVARNOSTI (
1.dio)



This Page is Published on January 05, 2017 in the Web Magazine „ORBUS Belgium“


Nazad na prethodnu stranicu Nazad na početak stranice Naprijed na sljedeću stranicu

OPEN PAGES FOR ALL PROBLEMS - BLACK ON WHITE ABOUT ALL OPPRESSION
OTVORENE STRANICE ZA SVE PROBLEME - CRNO PO BIJELOM O SVEMU ŠTO TIŠTI
 
Napomena: Tekstovi koji vulgarno vrijeđaju: neku vjeru, navode na rasnu diskriminaciju i slično, ne dolaze u obzir.
Vaše priloge šaljite u TEXT ili HTML formatu na email: info@orbus.be
Page Construction: 05.01.2017 - Last modified:19.02.2017.
BALKAN AREA


ACTUA HOME PAGE